Peki bu çocukları neden dışlıyoruz?
Medyada çıkan olumsuz haberler … Bu olumsuz durumlar genellendiği için tüm çocuklar yargısız infazla karşı karşıya kalıyorlar. Vatandaş olarak bu işi yapan çocukların - ki onların da yasal yollardan cezası veriliyor - olaydan sorumlu olduğunu, tüm çocuklara genellenmemesi gerektiğini idrak etmesi gerekiyor. Bence en önemli bakış açısı bu olmalı: Bir kamyon şöförü her gün kazalara sebep oluyor, ama tüm kamyon şöförlerine mal etmiyoruz. Ya da bir doktorun hatasından dolayı yanlış birşeyler yapabiliyor, o olaydan sadece o doktoru sorumlu tutuyor, tüm doktorları genellemiyor. Ama aynı duyarlılığı bu çocuklarda gösteremiyoruz.

Ben kim bu olumsuz olaylara bulaşmışsa sadece ve sadece o kişinin kanun önünde cezalandırmasından yanayım. İnsanların bu olaylarda genelleme yapmamaları, yapanlara karşı da her türlü önlemi almaları, bu çocuklara sevgi ve saygıyla ve önyargısız yaklaşmalarını tavsiye ediyorum. Bu işten kurtulmamız için en güzel yolu bu çocuklara sevgi ve saygıyla sahip çıkarak, bunu sürekli hale getirmek gerekiyor. Mesela vatandaşlarımız duyarlı olsa her ay 1 milyon bile verseler bu derneğin gücü akıl almaz boyutlara gelir. Çünkü herşey parada bitiyor aslında. Böyle kriz dönemlerinde bizim işimiz daha da zorlaşıyor. Çocuklar artıyor, yardım azalıyor. Destek kaybediyoruz, insanların inancı kayboluyor.

Üzeyir Garih Cinayeti'nde yargısız infaz yapıldı!..
Umut Çocukları Derneği'nin çok fazla çalışması var. Örneğin sokak çalışması...Çocukların ayağına kadar giderek onları ikna etmeye çalışıyoruz. Onun dışında Dünya Bankası ile 1999 yılında yaptığımız bir çamaşırhane projemiz var. 1 yıl onlar bizi desteklediler. 2 yıldır da derneğimizin özkaynakları ile çamaşırhane görsel medyada yargısız infaz yapıldı. Bilgiler doğrulanmadan 13 yaşındaki bir çocuğun bu cinayeti işlediğine dair yargılar herkesin gözü önünde, medyada, açık oturumlarda yargısız infaz projemiz devam ediyor. Çocuklara evlerimizde sabah kahvaltısı, öğle yemeği veriyoruz. Saçlarını kestirip, banyo ihtiyaçlarını karşılıyoruz. Genel sağlık sorunlarını çözmeye çalışıyoruz. Eğitim vermeye çalışıyoruz. Banvit'in bize verdiği destekle, IBM'in iç donanımını kurduğu 22 yataklı bir gece merkezimiz var. Yine Beyoğlu ve çevresinde 18-25 yaş arası gençlere yönelik bir merkezimiz var. Onun dışında BakırköY'de 40 kişilik Umut Evi'miz var. Onun dışında devlet ile işbirliği içinde olduğumuz çalışmalarımız var. En azından halkı bilinçlendirmeye çalışıyoruz.

Bir de sizin de içinde bulunduğunuz İstanbul Valiliği'nin bir projesi var. Bu projede ne gibi çalışmalar  yapılıyor?
Valiliğin 20 Ağustos 2000 tarihli bir genelge var. 13 Eylül 200 tarihinde okulların açıldığı gün yürürlüğe girdi. Sokakta çalıştırılan mendil satan, su satan, ayakkabı boyacılığı yapan, camları silen çocuklarla ile ilgili sorun olduğunda uygulamaları polis karakolları yapıyor, onlara buradaki polisler müdahale ediyordu. Hiç hoş olmayan görüntüler oluşabiliyordu. Şimdi bu genelgeye göre, sokakta çalıştırılan çocukları çocuk polisleri toplamayacak. Valilikçe oluşturulan bir denetleme grubu var. Bu denetleme grubunda Valilik'ten, Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu'ndan, psikolog ve pedegoglar, bizim gibi görevli kuruluşların elemanları ve çocuk dostu kişiler var. Bu grup sayesinde biz bu çocukları Valiliğin verdiği bir kartla zaman zaman sokak çalışması yapıyoruz. Çocukları Koruma Şubesi yeni adıyla Çocuk Polisi'nden iki görevli sivil giyimli arkadaş da bu grubun güvenliğini sağlıyor. Bu grup sokakta çalıştırılan çocuklara müdahale ediyor.